Mijn eerste gitaar. Elf jaar was ik toen mijn bloed, zweet en tranen terecht kwamen op dit prachtige instrument. De sticker zit er nog op en de snaren zijn in al die jaren welgeteld twee keer vervangen, maar elke dag zat ik met dit ding te klooien. Amazing Grace was het eerste liedje dat ik kon spelen en zingen tegelijk, dit deed ik dan ook vol trots en met pijn in de vingers op deze gitaar. Nu hangt ze aan de muur en kijk ik ernaar. Zonde eigenlijk. Nieuwe gitaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Vanaf dat moment werd mijn Aria duidelijk verwaarloosd, ondanks haar bewezen capabelheid (is officieel geen woord, maar ik doe het lekker toch). “Doe dat ding dan weg, je speelt er toch nooit meer op..”, maar dat kan ik niet. Niks zo mooi als mijn eerste gitaar. Voorlopig blijft ze nog maar mooi even hangen… 🙂